Typhoon Republic

On regular days, mas kilala sila bilang "Akyat Bahay Gang".

Sa kasalukuyang sinusulat ang entry na ito, binabayo ng malakas na bagyo ang buong Metro Manila. Impassable na ang maraming mga kalye sa kalungsuran. Nag kansela na rin ng pasok hanggang sa pinakamataas na antas ng pag-aaral. Pero magtataka ka minsan kung bakit ang tagal mag anunsyo ng pag kakansela ng klase. Naghuhulaan ba sila kung hihinto ang ulan o hindi? Nag papatigasan ba ang pamunuan ng mga kolehiyo kung sinong unang mag kakansela? Tinatawagan ba nila ang isa’t isa para sabihing, “Ano?! Nag kansela ka na ng klase? Sus, ambon lang yan e! Malakas pa talsik ng laway ko diyan e! Wala ka pala e!” Kase sa totoo lang, hindi naman dapat inaabot ng tanghali ang pag kakansela ng klase e. Kung may bagyo at malakas ang ulan, malamang sa malamang hindi naman yan hihinto ng biglaan. Hindi ko rin alam kung bakit sila nagpapaka-bayani at ayaw nilang mag kansela ng klase, e malamang ayaw rin naman nilang pumasok sa trabaho pag ganito ang panahon.

Pero kung nasa kolehiyo ka at lagi kang nag rereklamo na hindi ka naman waterproof, hintayin mo pag nagtatrabaho ka na. Walang inaasahang DepEd o CHED ang mga nag oopisina. Pag hindi nag kansela ng pasok ang pinapasukan nila, wala silang magagawa kung hindi murahin lang silently ang mga nararapat murahin. Pero kung iisipin, hindi naman dapat ganun e. Ano bang ginagawa ng DOLE? Kung may otoridad ang CHED at DepEd na mag kansela para sa mga estudyante, dapat puwede ring gawin yan ng DOLE para sa mga nagtatrabaho! Hindi naman porke’t nagtatrabaho ka na e hindi ka na tinatablan ng ulan. Hindi ko maintindihan kung saan nag mumula tong double standard. Kung hindi ka waterproof nung estudyante ka pa lang, hindi ka naman magiging waterproof pag tanda mo. Siyempre hindi naman natin sinasabi na basta bumagyo, dapat mag kansela ng pasok sa trabaho. Pero pag mukhang kailangan mo na ng snorkeling gear para makauwi, ibang usapan na yun.

Sa isang taon, tinatayang nasa 19 na bagyo ang dadaan sa area of responsibility ng Pilipinas. Sa bilang na yan, kalahati diyan ang sinasabing tatama sa lupa. Sa buwan ng Hulyo hanggang Agosto, halos linggo linggo merong panibagong bagyo na bumibisita sa bansa. Minsan hindi pa nakakaalis ang isa, may padating nanaman na panibago. Sa tinagal-tagal na ganito ang nararanasan natin, masasabing nasanay na rin tayo. Dati pag narinig mong “super typhoon”, kakabahan ka na dahil sa dinami dami ng bagyo bihira ka namang tamaan ng ganun. Pero ngayon madalas mo nang maririnig yan kay Kuya Kim.

Kung tulad ko ay curious ka sa itsura ng bunbunan ni Kuya Kim, pwes eto na siya. Hindi pa rin masyadong kita. Hayup ka, Kuya Kim! Patingin ng bunbunan mo!

Kung totoo nga ang human evolution ni Darwin, tinatancha ko na sa dami ng bagyong at bahang dumadaan sa atin, hindi magtatagal e tutubuan na rin tayo ng mga palikpik at hasang at magiging mga syokoy na parang sa pelikulang Little Mermaid. Tancha ko pag nangyari yun, si Cristy Fermin ang magiging si Ursula at maghahari sa ating lahat.

Actually, mas kamukha niya si Jabba the Hutt.

While we’re at it, dagdagan na natin ang cast.

Si Blakdyak bilang si Sebastian.

And for good measure,

Si Santino bilang si Flounder!

Pwede diba! Kaya buti pa hanggang maaga pa, i-memorize mo na tong kantang to dahil balang araw ito ang magiging national anthem natin at kakantahin natin to ng sabay-sabay! Ilagay ang kanang kamay sa kaliwang dibdib at sabay sabay nating awitin:

Ang saya saya diba!